poniedziałek, 16 listopada 2026

Tommy Emmanuel

Pewnie widzieliście chociaż jedną rolkę, na której młody gitarzysta daje popis swoich nieprawdopodobnych umiejętności. Po wczorajszym warszawskim koncercie Tommy'ego Emmanuela nie mam już ochoty ich oglądać. Zaraz wyjaśnię, dlaczego.

Tommy to 71-latek pochodzący z Australii. Jest znany na całym świecie z powodu mistrzowskiego opanowania na gitarze techniki gry zwanej fingerpicking. Polega ona na tym, że jedna ręka chwyta akordy na gryfie, a druga - różnymi palcami - gra równocześnie linię basu, harmonii i melodię. Brzmi to, jakby grało kilka osób, a nie tylko jedna - niejednokrotnie, aż trudno w to uwierzyć! Nic więc dziwnego, że trafia to na rolki. Ale mi już ich - dzięki Tommy'emu - wystarczy.

Karkołomne pasaże grane w absurdalnym tempie robią wrażenie. Co po tym jednak zostaje minutę później? Świadomość, że ktoś, gdzieś na świecie jest super sprawny technicznie? Posłuchajcie "Mombasy" Tommy'ego Emmanuela, żeby zobaczyć i usłyszeć, że w muzyce chodzi nie o samą prędkość i technikę - choć tych i tak jest tutaj w nadmiarze!

  

W zainspirowanej podróżą po Kenii linii melodycznej jestem zakochany od lat. Uwielbiam jej ciepło, oddech i przestrzeń. W czasie słuchania tego, ale i wielu innych utworów Tommy'ego przenoszę się na inną płaszczyznę egzystencji: tę, gdzie można fizycznie - przez ucho - dotknąć platońskiej triady: dobra, prawdy i piękna.

To muzyka, którą nazwałbym humanistyczną, czyli taką, która jednoczy słuchaczy i przypomina im, co to znaczy być człowiekiem. Jeśli to dla was za wielkie słowa, wybaczcie. Dla mnie to, co robi Tommy to najwyższa forma muzycznej sztuki. On nie pisze hitów, które będziemy śpiewać pod nosem lub tańczyć do nich na każdej imprezie. Nie jest to także muzyka do puszczenia w tło. To są utwory z sercem, które po prostu poruszają duszę. Spróbujcie sami coś takiego napisać!

Technika gitarowa (ale też perkusyjna, jak można było wyżej zobaczyć!) jest ważna, ale nie sama w sobie. Zresztą, Tommy udowodnił to wczoraj także i bez gitary: ostatnim utworem była piosenka, którą śpiewał a capella. Tommy nie jest wielkim wokalistą, ale tych kilka dźwięków, na których zbudował melodię słuchało się tak dobrze, że oczywiście zostały wywołany jeszcze na kilka bisów - już z gitarą.

Fascynujące jest też, że Tommy - niewątpliwy mistrz gitary - gra najtrudniejsze partie, jakby to były proste utwory. Podobnie jego muzyka: te wszystkie ragtime'y, country i bluesy, czy piosenki z folkowego repertuaru gra mimo wszystko tak, że wznosi je na inny poziom dostarczając mi wczoraj ogromnych wzruszeń i radości. I tak już od ponad 20 lat.

Rolki są jak przetworzone jedzenie: fajne, ale nic nie zostaje na dłużej. Tommy Emmanuel to pełnowartościowy posiłek - taki, jak u babci, co zostawiała kaszę gryczaną pod kocem, a zupę posypywała świeżym koperkiem z własnej szklarni. Graj nam, Tommy, jeszcze sto lat! Smacznego!

Brak komentarzy: